Fizjoterapia w leczeniu schorzeń stóp

Fizjoterapia w leczeniu schorzeń stóp

Ultradźwięki podczas zabiegu wykorzystuje się drgania mechaniczne o częstotliwości 800-24000 kHz. Zjawiska występujące w tkankach ludzkich poddanych działaniu ultradźwięków są bardzo różne w zależności od miejsca ich stosowania. Dużą "dźwiękochłonność" wykazuje tkanka nerwowa, mniejszą mięśniowa, a najmniejszą z racji swojej zwartej struktury tkanka tłuszczowa. Podstawowym efektem działania ultradźwięków na tkanki jest działanie mechaniczne zwane "mikromasażem", a spowodowane jest wahaniem ciśnień w przebiegu fali dźwiękowej. Również bardzo ważną składową ich działania jest wpływ na biochemię tkanek, prowadzący do ich lepszego utleniania. Zabiegi ultradźwięków mają działanie:

-przeciwbólowe
-zmniejszające napięcie mięśniowe
-rozszerzające naczynia krwionośne
-hamujące procesy zapalne
-likwidujące tzw. ostrogi piętowe i halluxy
- powstawanie związków aktywnych biologicznie
- wpływ na enzymy ustrojowe
- hamowanie układu współczulnego
- przyśpieszenie wchłaniania tkankowego
- wyzwalanie substancji histamino podobnychEfekty zastosowania terapii łączonej - 10 zabiegów ultradźwiękami i 5 moksą
u 48 letniej pacjentki z dość mocno zaawansowanym paluchem koślawym (halluxem). Kąt ustawienia palucha został również skorygowany dzięki równoczesnej terapii korekcyjnej przy użyciu aparatów Marcin 1 i 2 (c) komed 2003

Ultradźwięki w wodzie

Podczas zabiegu wykorzystuje się drgania mechaniczne o częstotliwości 800-24000 kHz, aby zwiększyć efektywność zabiegów wykorzystuje się pośrednictwo wody, która jest najlepszym ośrodkiem rozchodzenia się fali dźwiękowej. Zabiegi ultradźwięków w wodzie wykonuje się np. w przypadkach reumatoidalnego zapalenia stawów ręki czy stopy.

PRZEZNACZENIE

W uproszczeniu można powiedzieć , że podstawę leczniczego działania energii ultradżwiękowej stanowią następujące czynniki:
- wzmożenie przepustowości błon komórkowych
- usprawnienie oddychania tkankowego i pobudzenie przemiany materii komórek
- powstanie związków aktywnych biologicznie
- wpływ na enzymy ustrojowe
- zmiany w strukturze koloidów tkankowych i ich uwodnienie
- zmiany w układach jonowych tkanek
- zmiany odczynu tkanek w kierunku zasadowym

WSKAZANIA

-bóle poamputacyjne
-szczękościsk
-nerwoból nerwu trójdzielnego
-owrzodzenie goleni
-choroba zwyrodnieniowa stawów
-zespoły bólowe w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów szyjnego odcinka kręgosłupa
-bóle pleców i krzyża
-zespół bólowy rwy kulszowej
-blizny

W DERMATOLOGII

W dermatologii i kosmetyce znajdują zastosowanie ultradźwięki o częstotliwości 3MHz, 1MHz orz od 22-30tys.Hz.Ostatnie badania wykazały ,że najlepszą penetrację w skórze uzyskuje się przy małych częstotliwościach dźwięków. Działanie ich opiera się głównie na działaniu mechanicznym, termicznym, chemicznym. Termiczne działanie prowadzi do przekrwienia i rozpulchnienia, chemiczne -powoduje zmiany strukturalne białek w komórkach skóry. Ułatwia to penetrację substancjom leczniczym ,preparatom które działają uszczelniająco na naczynia krwionośne, zmniejszają rumień, przyspieszają leczenie zmian trądziku pospolitego i różowatego, pomagają znacznie zmniejszyć obrzęki wokół stawów oraz usuwają złogi wapnia, stąd zastosowania także w leczeniu schorzeń stóp, ponadto w leczeniu skóry suchej, złuszczającej się, niedotlenionej, wiotkiej, poszarzałej, z objawami zmęczenia i pierwszymi zmarszczkami
Ultradźwięki , a przede wszystkim wywoływany przez nie efekt sonoforezy (głębokie wtłaczania preparatów do skóry) pomaga wprowadzić substancje lecznicze w głąb tkanek.
Można zastosować ultradźwięki jako metodę wspomagającą przezskórne podawanie leków tzw fonoforeza.

Ponadto fizjoterapeuci wykorzystują obecnie także elektrolecznictwo, kriopunkturę, laseroterapię, presso- czy termoterapię.

Elektrolecznictwo

Co to jest elektrolecznictwo ?

Elektrolecznictwo jest działem fizykoterapii. W elektrolecznictwie lub elektroterapii wykorzystuje się do leczenia prąd stały oraz prądy impulsowe małej i średniej częstotliwości.

Trochę historii

Pierwsze wzmianki o próbach wykorzystania elektryczności w celach leczniczych pochodzą już ze starożytności, kiedy to do tego celu próbowano wykorzystać pewne gatunki ryb, potrafiące gromadzić ładunki elektryczne, przykładając je do ciała leczonej osoby. Początki elektrolecznictwa sięgają XVIII wieku, kiedy to Luigi Galvani, profesor anatomii, opisał w 1791 r. skurcz mięśnia żaby wywołany działaniem elektryczności. Nieco później Alesasandro Volta, kontynuując doświadczenia Galvaniego buduje pierwsze ogniwo elektryczne. Odkrycie w 1831 r. przez Faradaya zjawiska indukcji elektromagnetycznej, zapoczątkowuje stosowanie prądu indukcyjnego na cześć odkrywcy nazwanego faradycznym (obecnie praktycznie nie stosowany). Do stosowania prądu dla elektrostymulacji mięśni przyczynili się także prace E. H. Du Bois-Reymonda i W. H. Erba prowadzone w końcu XIX wieku.

Jakie zabiegi wchodzą w skład elektroterapii ?

Do wszystkich zabiegów z zakresu elektroterapii używa się specjalnie do tego celu skonstruowanych aparatów. Wszelkie próby wykorzystania innych źródeł prądu są niedozwolone i z a g r a ż a j ą ż y c i u !!!

Galwanizacja - wykorzystywany jest wpływ na organizm prądu stałego; elektrody podłączone do źródła prądu stałego umieszcza się w odpowiednich miejscach na skórze; nazwa wywodzi się od nazwiska lekarza Galvaniego.

Kąpiele elektryczno-wodne - odmiana galwanizacji polegająca na zanurzeniu w wannach podłączonych do źródła prądu stałego dwóch lub czterech kończyn - kąpiel dwu- lub czterokomorowa.

Jonoforeza - prąd stały wykorzystuje się do wprowadzenia przez skórę leków, które ulegają dysocjacji. Leki używane do jonoforezy to m.in.: lidokaina, hydrokortyzon, wapń, jod. Efekt serii zabiegów zależy od użytego leku - działanie p.bólowe, p.zapalne, zmniejszające napięcie mięśni...
Jonoforeza szczególnie przydatna jest w przypadku zmian zwyrodnieniowych stawów lub/i przykurczów mięśni, czyli w przebiegu schorzeń takich jak paluch koślawy (hallux valgus).

Elektrostymulacja mięśni - wykorzystywany jest prąd stały impulsowy (płynący z przerwami). Elektrody umieszcza się na skórze, w odpowiednich miejscach, zwanych punktami elektromotorycznymi. Celem zabiegu jest pobudzenie mięśni do skurczu (mięśnie kurczą się i odpoczywają w rytm płynącego z przerwami prądu). Wykonuje się elektrostymulację mięśni porażonych (z uszkodzonymi nerwami doprowadzającymi impulsy) jako substytut naturalnych pobudzeń oraz zdrowych w celu wzmocnienia ich lub poprawy krążenia obwodowego.

TENS - Przezskórna stymulacja nerwów - elektrostymulacja p.bólowa

Prądy diadynamiczne DD - wykorzystywany jest prąd stały, na który nałożony jest jednopołówkowo wyprostowany prąd sinusoidalnie zmienny; uzyskuje się sześć postaci tych prądów (DF, MF, CP, LP, RS, MM), mających zróżnicowane działanie na tkanki. Do zabiegu wykorzystuje się elektrody cyrklowe, punktowe, lub płytkowe. Najczęściej wykorzystywane jest działanie p.bólowe prądów DD

Prądy interferencyjne - wykorzystywany jest prąd zmienny, średniej częstotliwości, dostarczany z aparatu w dwóch obwodach różniących się częstotliwością prądu. Po odpowiednim ułożeniu dwóch par elektrod na skórze, dochodzi do interferencji prądu wewnątrz tkanek. Różnica w częstotliwości między obwodami wynosi od 0 do 100 herców. Efekt zależny jest od częstotliwości prądu - działanie p.bólowe, elektrogimnastyka mięśni, usprawnienie krążenia obwodowego, zmniejszenie napięcia współczulnego układu nerwowego.

Jonoforeza

Zbyt rzadko korzystamy z dobrodziejstw dla naszego zdrowia jakie możemy uzyskać dzięki fizykoterapii, dlatego zapoznajmy się w jakich schorzeniach jest wskazana jonoforeza:

Jakie są podstawowe wskazania do jonoforezy?
-Jonoforeza jodu: blizny, przykurcze bliznowate.
-Jonoforeza wapnia: stany zapalne gałki ocznej, obwodowe zaburzenia naczynioruchowe, zespół Sudecka, utrudniony zrost kości.
-Jonoforeza cynku: przyżeganie trudno gojących się owrzodzeń, drożdżyca paznokci.
-Jonoforeza prokainy lub lidokainy: nerwobóle, zespół rwy kulszowej, bóle głowy, zaburzenia wymowy, dychawica oskrzelowa.
-Jonoforeza histaminy: samorodna sinica kończyn, odmroziny, zespół bólowy rwy kulszowej, przewlekłe stany zapalne stawów i zapalenia okołostawowe, owrzodzenia troficzne.
-Jonoforeza epinefryny: stany zapalne gałki ocznej, wspólnie z lidokainą lub prokainą w leczeniu stanów bólowych.
-Jonoforeza antybiotyków: bakteryjne stany zapalne skory i tkanek miękkich.
-Jonoforeza hydrokortyzonu lub preparatu Solu-Dacortin: stany zapalne skóry, tkanek miękkich, drobnych stawów i pochewek ścięgnistych, stany zapalne gałki ocznej.
-Jonoforeza tolazoliny: zaburzenia w ukrwieniu nerwu wzrokowego i siatkówki, zaburzenia ukrwienia obwodowego.

Przeciwskazania: nie odbiegają w zasadzie od przeciwwskazań do stosowania innych zabiegów elektroleczniczych. Pamiętać jednak należy, że jony działające korzystnie w schorzeniu podstawowym mogą być przeciwwskazane ze względu na współistniejące inne schorzenia. Wskazania i przeciwwskazania do jonoforezy ustala lekarz.

Jakie roztwory leków używane są do jonoforezy?

Jodek potasu, chlorek wapnia, siarczan cynku, chlorowodorek prokainy, chlorowodorek lidokainy, chlorowodorek histaminy, chlorowodorek epinefryny, penicylina sól sodowa lub potasowa, siarczan streptomycyny, siarczan neomycyny, hydrokortyzon i tolazolina. Wnikanie jonów do skory w trakcie jonoforezy zostało udowodnione przed wielu laty przez francuskiego uczonego Leduca, który w tym celu przeprowadził następujące doświadczenie. Na pozbawionych sierści bokach dwóch królików umocował elektrody z podkładami, włączając zwierzęta szeregowo w obwód prądu stałego. U pierwszego królika jeden z podkładów nasycił roztworem cyjanku potasu, dysocjującego na trujący anion cyjankowy i kation potasowy, pozostałe zaś podkłady znajdujące się na skórze obu zwierząt zwilżył wodą. Włączenie zwierząt w obwód prądu w taki sposób, że elektroda z podkładem nasyconym cyjankiem potasu była połączona z biegunem dodatnim prądu, nie powodowało u nich żadnych skutków ujemnych. Połączenie natomiast tej elektrody z biegunem ujemnym spowodowało padnięcie pierwszego królika, podczas gdy drugi pozostawał żywy. Jest to zrozumiałe, bo w pierwszym wypadku z podkładu zwilżonego roztworem cyjanku potasu do skóry pierwszego zwierzęcia wnikały jony potasowe, nie mające trujących właściwości, w drugim zaś wnikały trujące jony cyjankowe. Drugie zwierzę pozostało żywe, ponieważ w żadnym z wymienionych dwóch wypadków nie podlegało ono działaniu jonów trujących. Podobne doświadczenie przeprowadził Leduc z zastosowaniem roztworu siarczanu strychniny, w którym trujące właściwości wykazują kationy strychniny. Dalszych przekonywujących dowodów wnikania do skóry jonów w czasie jonoforezy dostarczyły doświadczenia, w których użyto roztworów zawierających jony pierwiastków promieniotwórczych. Doświadczenia te pozwoliły prześledzić mechanizm wnikania jonów do skóry oraz ustalić miejsca, w których się one gromadzą i skąd zostały odprowadzone w głąb organizmu. Ustalono, że jony wprowadzone do skory droga jonoforezy gromadzą się w niej na granicy naskórka i skóry właściwej, w pobliżu powierzchownej sieci naczyń krwionośnych skóry, skąd zostają odprowadzone z prądem krwi w głąb ustroju. Stwierdzono również, że jony wnikają do skóry drogą wykazującą najmniejszy opór dla prądu elektrycznego, a mianowicie przez ujścia i przewody wyprowadzające gruczołó do jonoforezy?

www.celulit.com.pl www.candida-albicans.org www.klubodchudzania.pl